Ikhwan cadang tubuh parti

KAHERAH, 16 Feb: Ikhwan Muslimin Mesir berkata, mereka akan menubuhkan parti politik di negara itu jika diberi kebebasan berpolitik. Ahli Biro Politik pertubuhan itu, Mohammed Mursi, berkata Ikhwanul Muslimin yakin dalam suasana negara itu kini, mereka akan dibenarkan menubuhkan parti politik, lapor AFP. “Halangan ke atas Ikhwanul Muslimin mencapai matlamatnya sebelum ini adalah undang-undang negara yang mewajibkan penubuhan parti politik mendapat persetujuan Parti Demokratik Nasional (pimpinan Hosni),” katanya kepada media, semalam. Mereka turut mendakwa waktu ini adalah peluang terbaik selepas Hosni Mubarak yang mengharamkan kumpulan itu disingkirkan. Menjadi kumpulan pembangkang paling berpengaruh dan tersusun di Mesir, Ikhwanul Muslimin meyertai pilihan raya atas kapasiti calon bebas. Pada 2005, mereka menggunakan slogan 'Islam Adalah Penyelesaian' dan berjaya memenangi 20 peratus kerusi di Parlimen. Bagaimanapun, Ikhwan Muslimin memboikot pilihan raya umum terbaru tahun lalu kerana rejim Hosni terbabit dalam penyelewengan bagi memastikan mereka kekal berkuasa. Walaupun menyertai protes besar-besaran baru-baru ini, Ikhwan Muslimin menyatakan, mereka tidak akan menyertai pilihan raya presiden bagi menggantikan Hosni. Difahamkan hanya Ikhwan Muslimin sahaja yang bersedia menghadapi pilihan raya dalam masa terdekat. Pada masa sama, mereka dicurigai Barat dan kumpulan sekular kerana dibimbangi melaksanakan undang-undang Islam jika berkuasa nanti. Bagaimanapun, Ikhwan Muslimin menafikan dakwaan itu dan bertegas menyokong tuntutan demokrasi menyeluruh di Mesir. Ulama muktabar dunia Islam Sheikh Yusuf Al-Qaradawi sebelum ini turut berpendapat bahawa menuntut kebebasan adalah lebih utama berbanding melaksanakan undang-undang Islam di negara Tmur Tengah itu. Maklumat:HARAKAH DAILY.NET

Nik Aziz: Mubarak tersungkur kerana campurtangan Allah

Menteri Besar Kelantan Datuk Nik Abdul Aziz Nik Mat menyifatkan kejatuhan Hosni Mubarak sebagai presiden Mesir Sabtu lalu (waktu Malaysia) disebabkan campurtangan Allah. "Pandangan saya, ia benar-benar merupakan kuasa Allah SWT. Nampak sangat berlakunya campur tangan Allah SWT di dalam menjatuhkan rejim ini. "Siapa yang menyangka Dataran Tahrir boleh memuatkan tiga juta manusia untuk mendesak Hosni Mubarak berundur?" katanya. Nik Aziz berkata usaha menjatuhkan Mubarak akibat usaha rakyat Mesir berkampung selama 18 hari di Dataran Tahrir di Kaherah bagi memastikan matlamat tercapai walaupun tanpa jaminan makan minum dan pengurusan seharian mereka. "Pastinya ia terhasil ekoran perasaan tidak puas hati yang telah sekian lama terpendam. Tanpa peluru dan tanpa senjata, mereka akhirnya berhasil menjatuhkan Mubarak," katanya. Menurut mursyidul am PAS itu lagi, sejarah negara itu menyaksikan penindasan terhadap para ulama yang begitu lama termasuk oleh Firaun yang mengaku dirinya tuhan. "Yakinlah, kuasa Allah SWT mengatasi segala-galanya. Allah SWT yang pernah membekukan lautan untuk Nabi Musa itulah juga yang telah menjadikan api menjadi sejuk untuk Nabi Ibrahim. "Dialah juga yang telah menyelamatkan perjalanan Nabi Muhammad SAW ke Madinah dari dikesan oleh special branch (cawangan khas) Quraisy. "Maka, pelikkah jika Allah SWT boleh menjatuhkan mana-mana kerajaan pada hari ini dengan kuasa-Nya?" tegas Nik Aziz dalam satu kenyataan. Terimakasih maklumat:MALAYSIA KINI

Bangkok sertai mesyuarat tergempar ASEAN

BANGKOK 13 Feb. - Perdana Menteri Thailand, Abhisit Vejjajiva hari ini berkata, Bangkok bersetuju untuk menyertai mesyuarat tergempar ASEAN bagi membincangkan pertikaian sempadan antara negara ini dengan Kemboja. Abhisit dalam program mingguannya di televisyen mengesahkan satu mesyuarat Menteri-menteri Luar ASEAN akan diadakan di Jakarta pada 26 Februari ini bagi membincangkan konflik sempadan Thai-Kemboja berhubung kuil Preah Vihear yang mencetuskan pertempuran di sempadan kedua-dua negara awal bulan ini. Mesyuarat tergempar itu adalah atas inisiatif Menteri Luar Indonesia, Marty Natalegawa sebagai sebahagian usaha diplomatik beliau untuk mencari penyelesaian secara aman terhadap pertikaian sempadan antara kedua-dua negara anggota ASEAN itu. Pertempuran tercetus antara askar Thai dan Kemboja yang berpangkalan dekat kuil purba Hindu itu pada 4 hingga 7 Februari lalu, menyebabkan tiga askar Thai dan lima askar Kemboja terbunuh, manakala berpuluh-puluh lagi cedera. Insiden itu ialah pertempuran terbaru yang meletus di sempadan Thai-Kemboja sejak Julai 2008, apabila Pertubuhan Pendidikan, Sains dan Kebudayaan Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu (UNESCO) mengisytiharkan kuil tersebut sebagai tapak Warisan Dunia, tanpa menghiraukan bantahan Thai yang mendakwa kawasan seluas 4.6 kilometer persegi bersebelahan kuil itu sebagai wilayah kedaulatannya. Thailand selama ini mahu konflik sempadan itu diselesaikan secara dua hala, tetapi Kemboja nampaknya mula mencapai kemajuan dalam usahanya untuk melibatkan campur tangan antarabangsa. Menteri Luar Thailand, Kasit Piromnya dan rakan sejawatannya dari Kemboja, Hor Namhong akan bertemu di New York esok untuk menjelaskan pendirian masing-masing mengenai isu itu kepada Majlis Keselamatan PBB. Indonesia selaku Pengerusi ASEAN sekarang akan menghantar Natalegawa untuk menyertai sidang di PBB itu dan kemudian beliau akan menganjurkan mesyuarat tergempar ASEAN mengenai konflik tersebut pada 26 Februari ini. Kata Natalegawa, peranan beliau adalah untuk memudahkan penyelesaian dua hala dicapai antara Bangkok dengan Phnom Penh. - Agensi Terimakasih maklumat: UTUSAN ONLINE

ประวัติศาสตร์เรื่อง"การเสียดินแดน"

บทความโดย ธงชัย วินิจจะกูล 1. เข้าใจผิดว่า รัฐสมัยเก่า (ก่อนศตวรรษที่ 20) ถือการครอบครองดินแดนเป็นเรื่องใหญ่ ความจริง – รัฐสมัยเก่าไม่ถือการครอบครองดินแดนเป็นเรื่องสำคัญ ความสัมพันธ์ระหว่างรัฐสมัยเก่าเป็นเรื่องของเจ้าที่มีอำนาจมากถืออำนาจบาตร ใหญ่เหนือเจ้าที่มีอำนาจน้อยกว่า ลดหลั่นเป็นลำดับชั้นกันลงไป คือ เป็นความสัมพันธ์แบบเจ้าพ่อนั่นเอง เจ้าพ่อรายใหญ่ย่อมเรียก “ค่าคุ้มครอง” จากเจ้าพ่อรายเล็กกว่าในรูปของส่วยสาอากรผลประโยชน์ต่างๆและไพร่พล จากนั้นเจ้าพ่อทั้งรายใหญ่รายเล็กก็ไปขูดรีดเอากับไพร่ฟ้าข้าไทในเขตอิทธิพล ของตนอีกทอดหนึ่ง อำนาจของเจ้าพ่อรายเล็กจึงอยู่ที่อำนาจเหนือไพร่ฟ้าข้า ไทในเขตอิทธิพลของตน อำนาจของเจ้าพ่อรายใหญ่จึงอยู่ที่อำนาจเหนือเจ้าพ่อรายเล็กและไพร่ฟ้าข้าไท ในเขตอิทธิพลของตน อธิปไตยเหนือดินแดนแบบสมัยนี้ยังไม่มี อำนาจขององค์อธิปัตย์หมายถึงอำนาจเหนือคน คือ เหนือเจ้าพ่อรายเล็กและไพร่ฟ้าข้าไท ไม่จำเป็นต้องมีขอบเขตชัดเจน บางทีก็มีบางทีก็ไม่มี ไพร่ฟ้าจะเดินทางไกลไปไหนต่อไหนก็ยังถือว่ายังอยู่ ใต้อำนาจของเจ้าองค์เดิม หรือที่เรียกว่า “ใต่ร่มพระบรมโพธิสมภาร” ของเจ้าองค์เดิม “ดินแดน” ที่รัฐสมัยเก่าหวงแหนสุดขีดคือเมืองและวัง เพราะหมายถึงอำนาจของเจ้าพ่อ รัฐสมัยเก่าไม่หวงแหนชายแดน ยกให้เป็นของขวัญแก่ฝรั่งอังกฤษมาแล้วก็มี 2. เข้าใจผิดว่า เมืองขึ้นเป็นส่วนหนึ่งของอธิปไตยของรัฐเจ้าพ่อใหญ่ ความจริง – เจ้าพ่อรายเล็กที่ยอมเป็นเมืองขึ้นหรือประเทศราชของรัฐเจ้าพ่อใหญ่ยังคงมี อำนาจเหนือเมือง วัง ไพร่ฟ้าข้าไทและเขตอิทธิพลของตน เพียงแต่ไม่ถือว่าเป็น “อิสระ” (คำว่า “อิสระ” แต่เดิมหมายถึงเป็นใหญ่สูงสุด ความหมายเพิ่งเปลี่ยนเป็น independence พร้อมๆกับรัฐสมัยใหม่ในศตวรรษที่ 20 นี่เอง) จะถือว่าเป็น “อิสระ” ได้ยังไงในเมื่อยอมสวามิภักดิ์ต่อรัฐเจ้าพ่อใหญ่ แต่การสวามิภักดิ์มิได้หมายถึงตกเป็นสมบัติของรัฐเจ้าพ่อใหญ่แต่อย่างใด เพียงหมายถึงยอมอยู่ใต้อำนาจบาตรใหญ่ “ความคุ้มครอง” ของเจ้าพ่อรายใหญ่กว่าและยอมจ่าย “ค่าคุ้มครอง” ตามที่เจ้าพ่อรายใหญ่เรียกมาเท่านั้นเอง “เขตอิทธิพล” หรือดินแดนที่ไม่มีขอบเขตชัดเจนของเมืองขึ้นหรือประเทศราชจึงไม่ใช่สมบัติ ของเจ้าพ่อรายใหญ่ แต่แน่นอนว่าเจ้าพ่อใหญ่อย่างเจ้ากรุงเทพฯย่อมถือว่าประเทศราชเป็นสมบัติของ ตน ทัศนะที่ถือว่าประเทศราชและดินแดนชายขอบอำนาจเป็นของ ประเทศไทยมาแต่โบราณ เช่น สุโขทัยเป็นเจ้าของทั้งแหลมมลายู จึงเป็นทัศนะประวัติศาสตร์แบบเจ้าพ่อใหญ่ เช่น เจ้ากรุงเทพฯ เจ้าอังวะ หงสา ฯลฯ แต่ทว่าไทย/สยามที่เป็นรัฐแบบชาติสมัยใหม่กลับรักษาทัศนะประวัติศาสตร์ของ เจ้ากรุงเทพฯและยกให้เป็นประวัติศาสตร์แห่งชาติอีกด้วย ประวัติศาสตร์ไทยจึงเป็น “ราชาชาตินิยม” คือไม่ใช่แค่ชาตินิยมอย่างประเทศอื่น แต่เป็นชาตินิยมที่คิดแบบเจ้ากรุงเทพฯ เช่น ถือว่าประเทศราชและดินแดนชายขอบอำนาจเป็นของประเทศไทยมาแต่โบราณ 3. เข้าใจผิดว่า เมืองขึ้นหรือประเทศราชหนึ่งย่อมขึ้นต่อเจ้าพ่อรายใหญ่เพียงรายเดียว เมือง ขึ้นของสยามย่อมขึ้นต่อสยามเท่านั้น ดังนั้นดินแดนประเทศราชย่อมเป็นของประเทศสยามแต่ผู้เดียว ความจริง – ประเทศราชของอยุธยาและกรุงเทพฯแทบทั้งหมดในประวัติศาสตร์เป็นเมืองขึ้นของ เจ้าพ่อใหญ่รายอื่นด้วยในเวลาเดียวกัน เช่น พม่า (อังวะ หงสาวดี) และเวียดนาม (เว้ ตังเกี๋ย) เพราะในความสัมพันธ์ระหว่างรัฐสมัยเก่าแบบเจ้าพ่อนั้น รัฐเล็กๆถือว่ายอม อ่อนน้อมต่อเจ้าพ่อใหญ่ดีกว่าโดนเจ้าพ่อลงโทษ ครั้นเจ้าพ่อใหญ่หลายรายมาเรียก “ค่าคุ้มครอง” ก็ยอมซะเท่าที่ยังพอทนไหว (หากทนไม่ไหวค่อยฟ้องเจ้าพ่อ ก. ให้มาจัดการกับเจ้าพ่อ ข.) ประเทศราชของอยุธยาและกรุงเทพฯเป็นประเทศราชของ 2-3 เจ้าพ่อใหญ่ในเวลาเดียวกัน เจ้ากรุงเทพฯมาจนถึงสมัยรัชกาลที่ 5 รู้ข้อนี้ดีว่าประเทศราชไม่เคยขึ้นต่อสยามแต่ผู้เดียว ดังนั้น ขอบข่ายอำนาจของเจ้าพ่อใหญ่อย่าง สยาม พม่า เวียดนามจึงซ้อนทับกันเป็นแถบเบ้อเริ่ม เพราะต่างมีประเทศราชร่วมกัน อำนาจซ้อนทับแบบนี้ไม่เป็นปัญหาต้องแบ่งปันกันหรือรบราฆ่ากันเพราะทุกรัฐ สมัยเก่าขอแค่ประเทศราชยอมสวามิภักดิ์และจ่ายค่าคุ้มครองสม่ำเสมอเป็นใช้ได้ แต่ครั้นทุกรัฐรับธรรมเนียมสมัยใหม่จากฝรั่งในปลายศตวรรษที่ 19 ที่ไม่ยอมรับอำนาจเหนือดินแดนแบบซ้อนทับอีกต่อไป และถือการครอบครองดินแดนเป็นเรื่องใหญ่ จึงต้องแย่งชิงกันว่าดินแดนของประเทศราชเป็นของใครกันแน่แต่ผู้เดียว ความขัดแย้งระหว่างสยามกับอังกฤษ ฝรั่งเศสสมัยรัชกาลที่ 5 คือ การพยายามแข่งขันกันช่วงชิงดินแดนประเทศราชมาเป็นของตนแต่ผู้เดียว กรณี “เสียดินแดน” คือผลของการแย่งชิงกันแล้วสยามแพ้ สยาม“ไม่ได้ดินแดนมาเป็นของสยามแต่ผู้เดียว” ฝรั่งชนะจึงได้ไป ประวัติศาสตร์แบบราชาชาตินิยมของรัฐไทยสมัยใหม่จึงแย่ยิ่งกว่าเจ้ากรุงเทพฯแบบก่อนศตวรรษที่ 20 เสียอีก คือ หลงคิดว่าประเทศราชเป็นของตนแต่ผู้เดียวมาแต่โบราณ ครั้นแย่งดินแดนประเทศราชกันแล้วแพ้เขา จึงเรียกว่า “ไทยเสียดินแดน” 4. เข้าใจผิดว่า ดินแดนของรัฐสมัยเก่ากำหนดชัดเจนแน่นอนว่าตรงไหนของใคร จึงสามารถพูดได้ว่า ไทยเสียดินแดนไปกี่ครั้งกี่ตารางกิโลเมตร ความจริง – จากที่อธิบายมาข้างต้นคงเห็นแล้วว่า อำนาจดินแดนของรัฐสมัยเก่ามีทั้งซ้อนทับกันและโดยมากไม่กำหนดขอบเขตดินแดน ชัดเจน ดินแดนของรัฐสยามสมัยใหม่ที่ชัดเจนมีเส้นเขตแบ่งปันเพิ่งเกิดขึ้นมาก็ต่อ เมื่อแย่งชิงกันจบด้วยกำลังทหาร (ซึ่งสยามสู้ฝรั่งไม่ไหว) สยามจึงไม่เคยเสียดินแดนที่ไม่เคยเป็นของตน ในเมื่อไม่เคยเป็นเจ้าของดินแดนประเทศราช ไม่เคยเป็นเจ้าพ่อใหญ่แต่ผู้เดียวด้วยซ้ำไป แถมอำนาจเหนือดินแดนไม่มีขอบเขตชัดเจน การ “เสีย ดินแดน” แท้ที่จริงแล้วจึงเป็นการเสียอำนาจแบบเจ้าพ่อแบบโบราณ คือ ไม่สามารถอวดอ้างความเป็นอธิราชได้อีกต่อไป เรียกให้เขาอ่อนน้อมไม่ได้แล้ว เรียกเก็บผลประโยชน์ก็ไม่ได้เช่นกัน ในจารีตแบบรัฐราชาธิราชหรือรัฐเจ้าพ่อแบบสมัยเก่านั้น นี่เป็นการเสียพระเกียรติยศของพระเจ้าแผ่นดินอย่างที่สุดประเภทหนึ่ง ความเจ็บปวดของเจ้ากรุงเทพฯจึงเป็นเรื่องของการที่พระองค์เสียพระเกียรติยศ อย่างสาหัส ไม่ใช่การ “เสียดินแดน” ในแบบที่เราวัดกันออกมาได้เป็นตารางกิโลเมตร กล่าวโดยสรุป ประวัติศาสตร์ราชาชาตินิยมเรื่องการ “เสียดินแดน” มีองค์ประกอบทางปัญญาสำคัญ 2 ประการ คือ 1.ต้องอ้างว่าเป็นเจ้าของดินแดนประเทศราชมาแต่โบราณซึ่งเป็นทัศนะประวัติศาสตร์ของเจ้ากรุงเทพฯ และต้อง ถือเอาความเจ็บปวดของเจ้ากรุงเทพฯมาเป็นของตนด้วย 2.ต้องอ้างว่าเป็นเจ้าของแต่ผู้เดียวแบบชาตินิยมของรัฐชาติสมัยใหม่ องค์ประกอบทั้งสองประการเริ่มประมวลเข้าด้วยกันวาทการวาทกรรมการ “เสีย ดินแดน” โดยฝีมือของนักชาตินิยมอย่างหลวงวิจิตรวาทการและอีกหลายคนร่วมสมัยกับเขา โดยเริมผลิตมาตั้งแต่ประมาณต้นทศวรรษ 2470 (ก่อนการเปลี่ยนแปลง 2475 เล็กน้อย) และกลายเป็นส่วนสำคัญของลัทธิชาตินิยมของรัฐไทยช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง อันนำไปสู่การ “เรียกร้องดินแดนคืน” ในปี 2483และกรณีดังกล่าวมีผลให้วาทกรรมและความเข้าใจประวัติศาสตร์ (ผิดๆ) เรื่องการ “เสียดินแดน” ฝังแน่นในสังคมไทย วาทกรรมและประวัติศาสตร์การ “เสีย ดินแดน” เป็นประวัติศาสตร์ราชาชาตินิยมตัวพ่อ คือ ทั้งทรงพลัีง เป็นฐานอย่างหนึ่งที่มีส่วนก่อรูปก่อร่างความคิดชาตินิยมของไทยตั้งแต่เริ่ม และยังคงเป็นฐานรากค้ำจุนชาตินิยมของไทยมาจนทุกวันนี้ แถมยังเป็นฐานภูมิปัญญาไทยอย่างหนึ่งที่ให้กำเนิดอุดมการณ์ ความเชื่อ วาทกรรมชาตินิยมอีกมากมาย ไม่กี่ปีที่ผ่านมา มีเอกสาร power point ชุดหนึ่งแพร่หลายอย่างกว้างขวาง เสนอว่า “ไทยเสียดินแดน” มาทั้งหมด 14 ครั้ง นี่เป็นตัวอย่างผลผลิตของประวัติศาสตร์ราชาชาตินิยมตัวพ่อที่สามารถผลิต โฆษณาชวนเชื่อเหลวไหลได้อย่างไม่มีขีดจำกัด อ้างไปได้เรื่อยว่าปีนัง ทวาย มะริด ตะนาวศรี ฯลฯ เป็นของไทยแต่เสียไปตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 1 แม้แต่นักชาตินิยมรุ่นหลวงวิจิตรวาทการยังไม่เคยเพ้อเจ้อไปไกลขนาดนั้น คือในระยะแรกที่วาทกรรมการ “เสีย ดินแดน” เริ่มปรากฏตัวนั้น อย่างมากก็เสนอว่าเสีย 3-5 ครั้งและทั้งหมดเกี่ยวข้องกับการแย่งชิงกับฝรั่งเศสในสมัยรัชกาลที่ 5 แต่ยิ่งนานวัน จำนวนครั้งและดินแดนที่อ้างว่าเสียไปกลับมากขึ้นทุกที เพราะตัวเลขเหล่านี้ไม่มีหลักฐานหลักเกณฑ์ใดๆทั้งสิ้น เป็นเพียงการมอมเมาให้ไพร่ราษฎรหลงผิดงมงายกับประวัติศาสตร์ราชาชาตินิยม เอาความแค้นของเจ้ากรุงเทพฯและความคลั่งชาติมาเป็นความคิดของตน ยอมไปตายแทนเพื่อผลประโยชน์ของชนชั้นปกครองไทย คนที่ยังหลงงมงายกับประวัติ ศาสตร์การ “เสียดินแดน” ก็เท่ากับยังหลงเชื่อประวัติศาสตร์แบบที่เจ้ากรุงเทพฯและพวกอำมาตย์ชาตินิยม ต้องการ มีแต่คนที่รับใช้เจ้าจนตัวตายรับใช้เจ้านายห้วปักหัวปำเท่านั้นแหละที่เที่ยวป่าวร้องอยู่ในกรุงเทพฯให้ไพร่ราบทหารเกณฑ์ไปตายแทน ชาตินิยมที่กำลังบ้าคลั่งอยู่ในขณะนี้ก็เป็นผลผลิตของประวัติศาสตร์ราชาชาตินิยมเรื่อง “เสีย ดินแดน” ปัญหาเขตแดนระหว่างประเทศเป็นมรดกตกทอดจากยุคอาณานิคมอย่างไม่ต้องสงสัย แถมยังมีอีกหลายแห่งรอบชายแดนประเทศไทย ไม่ใช่แค่ชายแดนกัมพูชา ที่ไม่มีทางแก้ตกง่ายๆ หรืออาจคาราคาซังแก้ไม่มีทางหมดสิ้นก็เป็นได้ เพราะรากเหง้าของปัญหามาจากระบบความสัมพันธ์ของรัฐแบบสมัยก่อนไม่ถือดินแดน ที่ชัดเจนตายตัว กับความสัมพันธ์แบบรัฐชาติสมัยใหม่ที่ถืออธิปไตยเหนือดินแดนที่ชัดเจนตายตัว เป็นเรื่องใหญ่ เข้ากันไม่ได้ การวางตัวเป็นเจ้าพ่อใหญ่อย่างที่ ทำมาค่อนศตวรรษและกำลังทำอยู่ในขณะนี้ อย่างเก่งก็ชนะได้ชั่วคราว แล้วก็ต้องรบอีกครั้งแล้วครั้งเล่าโดยไม่ได้ช่วยให้ปัญหาคลี่คลายลงเลยสัก นิด และหากจะใช้วิธีนี้คงต้องรบกับเพื่อนบ้านทุกด้ายตลอดแนวชายแดน เพราะมีปัญหาทั้งนั้น การป่าวร้องว่าเขตแดนเป็นมรดกตกทอดจากยุคอาณานิคม เราจึงต้องไม่ยอมรับแผนที่ฝรั่ง ศาลฝรั่ง เขตแดนแบบฝรั่ง และจึงชอบธรรมที่จะไปเอาดินแดนคืนมา นี่เป็นเหตุผลแบบราชาชาตินิยมวิปลาศแบบสุดๆ คือ ถือว่าไทยยังเป็นเจ้าพ่อที่อ้างความเป็นใหญ่และเป็นเจ้าของดินแดนที่ไม่เคย เป็นของตน นี่ก็เป็นผลผลิตของประวัติศาสตร์ราชาชาตินิยมตัวพ่อ คนที่กล่าวหาว่าคนอื่น “โง่” 3-4 ชั้นหลงตามฝรั่งในเรื่องเส้นเขตแดนจนเสียดินแดนให้เขมร คือพวกเกลียดตัวกินไข่ เพราะ ชาติ ชาตินิยม อธิปไตยเหนือดินแดนแบบที่พวกเขาโฆษณาชวนเชื่ออยู่ ล้วนเป็นของที่ไทยรับเอามาจากฝรั่งทั้งนั้น ในเมื่อเราหลีกไม่พ้นที่จะต้องอยู่กับมาตรฐานความสัมพันธ์กันแบบรัฐชาติสมัย ใหม่ที่เริ่มมาจากฝรั่ง เราก็ควรรู้เท่าทัน รู้จักปรับตัว ไม่งมงายไปกับชาตินิยมหรือประวัิติศาสตร์อันตรายอย่างการ “เสียดินแดน” คนพวกนี้เที่ยวกล่าวหาคนอื่นว่าหลงฝรั่ง แต่กลับเสพติดงมงายกับสิ่งอันตรายที่ฝรั่งยุคอาณานิคมและยุคฟาสซิสต์ทิ้งไว้ ให้สังคมไทย หยุดหลอกลวงประชาราษฎรไปตายแทนลัทธิราชาชาตินิยมเสียที หาทางออกที่มีอารยธรรมกว่าสงครามไม่ดีกว่าหรือ หรือว่าราชาชาตินิยมหมดท่าแล้ว จึงต้องใช้วิถีทางอนารยะบ้าคลั่งอย่างที่พยายามทำกันอยู่ หมายเหตุ:จากบทความเดิมชื่อ:“เสียดินแดน” เป็นประวัติศาสตร์หลอกไพร่ไปตายแทน (เพราะ “ไทย” ไม่เคยเสียดินแดน)

เยเมน ส่อเค้าตามรอยตูนิเซีย อียิปต์ หลังประชาชนจำนวนมากออกมาชุมนุมต้านปธน.

ประชาชนชาวเยเมนหลายพันคนได้ออกมาชุมนุมกันบนท้องถนนของกรุงซาน่า นครหลวงของประเทศ เพื่อเรียกร้องให้ประธานาธิบดีอาลี อับดุลลาห์ ซาเลห์ ลาออกจากตำแหน่งในทันที ประธานาธิบดีซาเลห์ครองอำนาจมาตั้งแต่ปี พ.ศ.2521 แต่หลังจากถูกประชาชนชุมนุมต่อต้านจากกระแส "ปฏิวัติดอกมะลิ" ในโลกอาหรับ เขาจึงให้คำมั่นสัญญาว่าจะลงจากตำแหน่งหลังจากหมดวาระในปี พ.ศ.2556 และจะไม่ส่งมอบอำนาจในการเป็นผู้นำให้แก่บุตรชายของตนเองอย่างแน่นอน ในการชุมนุมประท้วงครั้งนี้ ประชาชนชาวเยเมนได้รับแรงบันดาลใจสำคัญจากชาวอียิปต์ที่เพิ่ง "ประสบความสำเร็จ" ในการขับไล่อดีตประธานาธิบดีฮอสนี มูบารัค ออกจากตำแหน่ง โดยผู้ชุมนุมบางส่วนกู่ตะโกนว่า "หลังจากมูบารัค, ตอนนี้ก็ถึงคราวของอาลี" และ "ปฏิวัติเยเมน หลังปฏิวัติอียิปต์" อย่างไรก็ตาม ได้เกิดการปะทะกันระหว่างกลุ่มผู้ชุมนุมประท้วงต่อต้านรัฐบาลกับผู้สนับสนุนรัฐบาล โดยมีกลุ่มชายฉกรรจ์ใช้อาวุธมีดและท่อนไม้มาทำร้ายร่างการผู้ชุมนุมที่เรียกร้องให้ประธานาธิบดีซาเลห์ลาออก ขณะเดียวกัน ก็มีรายงานว่าเจ้าหน้าที่รัฐบางส่วนได้ทำร้ายร่างกายกลุ่มผู้ชุมนุมดังกล่าว ทั้งนี้ เมื่อคืนวันศุกร์ที่ 11 กุมภาพันธ์ที่ผ่านมา ตำรวจเยเมนได้จับกุมประชาชนจำนวน 10 คนไปคุมขัง หลังจากพวกเขาได้ออกมาร่วมเฉลิมฉลองบนท้องถนน เพราะทราบข่าวว่าอดีตประธานาธิบดีมูบารัคแห่งอียิปต์ได้ประกาศสละตำแหน่ง

Egypt protests remain strong

السلام عليكم ورحمة الله وبركاته Demonstrations enter sixteenth day, following the largest gathering so far in Cairo's Tahrir Square. Protests in Egypt have entered their sixteenth day, following probably the biggest number of pro-democracy demonstrators in Cairo's Tahrir [Liberation] Square yet. The square resembled a tented city on Wednesday, with protesters refusing to budge until their demands for Hosni Mubarak's resignation were met. The president's message has thus far been that he will not leave until his term expires in September. Hoda Abdel-Hamid, Al Jazeera's correspondent in the Egyptian capital, said the crowd at Tahrir Square grew rapidly on Tuesday afternoon, with many first-timers joining the demonstrations. Many feel this showed that the movement, now in its third week, still has momentum. Protesters are "more emboldened by the day and more determined by the day", Ahmad Salah, an Egyptian activist, told Al Jazeera from Cairo on Wednesday. "This is a growing movement, it's not shrinking." "People feel very strongly here," Al Jazeera's Stefanie Dekker reported from Cairo. She said people in Tahrir Square were angered by a visit from Tamer Hosni, a famous Arab pop star, on Wednesday morning. Hosni previously made statements telling the demonstrators to leave the square, saying that Mubarak had offered them concessions. "His comments really did not go down very well," our correspondent said. The crowd reacted angrily and the military had to intervene to keep them away from him. Another Al Jazeera correspondent, reporting from Cairo, said there was also renewed international element to the demonstrations, with Egyptians from abroad returning to join the pro-democracy camp. Tens of thousands of protesters also come out on the streets in Alexandria, Egypt's second largest city. Expatriates returning There is even an internet campaign aimed at mobilising thousands of expatriates to return and support the uprising, our sorrespondent said. Meanwhile, Ban Ki-moon, the UN chief, said on Tuesday that genuine dialogue was needed to end the current crisis, and that a peaceful transition was crucial. "The Egyptian people are clearly frustrated, and are calling for bold reforms. It is incumbent on the Egyptian leadership - and that of any other country in the world - to listen attentively to the legitimate concerns and aspirations of their people," he said. In Cairo, protesters marched to the parliament buildings, camping out and demanding the assembly's immediate dissolution. The newcomers who joined Cairo's protesters said they had been inspired in part by the release of Wael Ghonim, the Google executive, previously held by state security authorities. Ghonim was the person behind a page called "We are all Khaled Said" on the social networking site Facebook, which is being credited for helping spark the uprising in Egypt. "I came here for the first time today because this cabinet is a failure, Mubarak is still meeting the same ugly faces ... he can't believe it is over. He is a very stubborn man," Afaf Naged, a former member of the board of directors of the state-owned National Bank of Egypt, said. "I am also here because of Wael Ghonim. He was right when he said the NDP [ruling National Democratic Party] is finished. There is no party left, but they don't want to admit it." Amr Fatouh, a surgeon, said he had joined the protests for the first time as well. "I hope people will continue and more people will come. At first, people did not believe the regime would fall but that is changing," he said. Protesters' resolve at Tahrir Square was high on Tuesday, and some had reportedly composed a "revolution anthem" to boost morale. Suleiman's warning Omar Suleiman, the Egyptian vice-president, warned on Tuesday that his government "can't put up with continued protests" for a long time. In a sharply worded statement reflecting the regime's impatience and frustration with the mass demonstrations, he said the crisis must be ended as soon as possible. Suleiman said there will be "no ending of the regime" and no immediate departure for Mubarak, the state news agency MENA reported from a meeting between the vice-president and independent newspapers. Suleiman reportedly told the editors of the newspapers that the regime wants dialogue and doesn't "want to deal with Egyptian society with police tools." At one point in the roundtable meeting, Suleiman warned that the alternative to dialogue "is that a coup happens, which would mean uncalculated and hasty steps, including lots of irrationalities. We don't want to reach that point, to protect Egypt." Pressed by the editors to explain the comment, he said he did not mean a military coup but that "a force that is unprepared for rule" could overturn state institutions, said Amr Khafagi, editor-in-chief of the privately-owned Shorouk daily, who attended the briefing. Suleiman warned that calls by some protesters for a campaign of civil disobedience are "very dangerous for society and we can't put up with this at all." This comes after Suleiman announced a slew of constitutional and legislativereforms, to be undertaken by yet to be formed committees. Earlier on Tuesday, Suleiman said a plan was in place for the peaceful transfer of power. He said demonstrators will not be prosecuted and an independent fact-finding committee would be established to probe the violence on February 2. Source: Al Jazeera and agencies

Islam’s religious pluralism in context

السلام عليكم ورحمة الله وبركاته The question of whether Islam accepts religious pluralism depends on an understanding of the term and hinges on the Quranic verses, writes MOHAMAD HASHIM KAMALI THE current debate as to whether Islam accepts religious pluralism as opposed to mere religious plurality calls for further reflection. Much would depend, it seems, on how one understands religious pluralism and then the three Quranic verses that characterise Islam. One of these proclaims that “surely the religion before Allah is Islam (submission to His will) (3:19)”; that “whoever seeks other than Islam as a religion, it will not be accepted from him (3:85)”; and “this day I perfected your religion for you, completed My favour to you, and chose Islam to be your faith (5:3)”. These are often cited as evidence that Islam is the only true religion and only those who follow Islam shall be saved. Mainstream Quran commentaries consider Islam in these verses to be the exclusive name for the religion revealed to the Prophet Muhammad. But Islam is also the primal religion of submission preached by Adam to all his posterity who accepted God as their Lord, as in the divine invocation: “Am I not your Lord? They said: yes we do testify (7:172).” All humankind then, before time began, professed Islam in its widest sense of submission. Understood in this way, the verses recognise the validity of every religion that requires submission to God’s will. This understanding of Islam also tallies with the essence of universality that Islam manifests in its own messages, values and objectives. Toshiko Izutsu has convincingly demonstrated that in several Quranic verses Islam can be taken to present every previous revelation as a way of submitting, and that such verses present Islam as a universal religion. The first to declare himself a Muslim in the Quran is the Prophet Noah: “I was commanded to be among the submitters (muslimin) (10:72).” Concerning Abraham: “His Lord said to Abraham: submit. He said I submit to the Lord of the worlds” (2:31). The succeeding verse recounts that both Abraham and Jacob advised their sons: “Allah has chosen the religion for you. So do not die except in a state of submission (muslimun).” Every prophet of the Judaeo-Christian tradition has thus taught a different mode of submission to God. If Islam is taken to mean submission in the Quran rather than an institutionalised creed, it would pave the way for “a very eloquent understanding of religious pluralism, one wherein all revelations throughout history are seen as different ways of giving to God that which is most difficult to give — our very selves”. Furthermore, imaan (faith) which rests at the heart of Islam occupies a much larger space in the Quran, occurring hundreds of times, whereas Islam occurs on only eight occasions. Imaan consists of a state of mind, manifested in the testimonial of the faith (kalimah shahadah), whereas Islam consists mainly of conduct — as in the Five Pillars of the faith. Submission is sometimes said to be the very first step, but perhaps a shallow one if it is not espoused by imaan — as indicated in the following verse: “The Bedouin say: we believe (aamanna); say to them ‘you do not believe’. Rather say ‘we have surrendered (aslamna), for imaan has not permeated your hearts… (49:14).” Unlike plurality, which may lack interaction and engagement, pluralism is interactive in that it entails recognition and acceptance of the different other for what he is, not necessarily embracing all that he may believe or disbelieve. In the context of theology, religious pluralism is treated under the three headings of exclusivist, inclusivist and pluralist. The exclusivists believe that only their faith is true and all others are false; the inclusivists hold that their faith is true and others are included in it in some sense. The pluralists maintain that all faiths are true and show different paths to the same reality. Religious pluralism of this last variety is difficult to maintain under most religions, including lslam. Yet the Quran is clearly expressive of the inclusivist impulse of Islam: Say, we believe in God and that which has been sent down to us and to Abraham and Ishmael, Isaac and Jacob… to Moses, Jesus and the Prophets from their Lord; we make no distinction whatsoever between them, surrendering as we do unto Him (lahu muslimun) (3:84). Islam recognises all monotheistic religions and entitles the followers of other religions to practise their own beliefs, personal laws and custom. If the essence of religious pluralism is recognition, coexistence and cooperation with people of different religious persuasions within the same society, then Islam is pluralist. Lexicological accuracies apart, no civilisation in history has in fact demonstrated a more resolute commitment to pluralism than Islam. For not only the Quran but also the renowned constitution of Madinah are affirmative on religious pluralism. Article 25 of this document proclaimed the “Migrants, the Helpers-Muhajirun, Ansar and the Jews as one ummah”, and left open the possibility for others to join them in the spirit of unity and goodwill. This is categorical evidence of Islam’s inclusivity and openness — also illustrating the Prophet’s judicious pragmatism at the expense almost of semantic accuracy. For ummah by definition signifies unity in faith, yet the Prophet went beyond that in the interest evidently of social harmony and cohesion. In a paper Yusuf al-Qaradawi presented on “Pluralism from the perspective of Islam”, he discussed religious pluralism using the phrase al-ta’addidiyyah al-diniyyah in preference to parallel expressions such as ta’addudiyyat al-adyan, kathrat al-adyan (religious plurality). Qaradawi maintained that religious pluralism was a normative Islamic position. He also reviewed the three above-mentioned verses but did not think that they could be used as evidence to say that Islam decried other religions. For “this would be fanaticism… Some Muslims have erred in concluding from these verses that no religion other than Islam is valid”. For in numerous other passages the Quran recognises other religions, even that of the idolators as in the Surah al-Kafirun (109:6): “to you is your religion and to me, my religion”. The three verses undoubtedly entitled Muslims to say that Islam is a true religion, but they stop short of denying others to hold the same about their religions. Salvation, too, in the Quran is granted, not only to Muslims, but to all those who believe in God and do good deeds (2:62; 5:69). Professor Mohamad Hashim Kamali is founding chairman and CEO of the International Institute of Advanced Islamic Studies (IAIS) Malaysia Thanks: NST